Is de marathon werk voor hardloopgekken? Schoorvoetend begon verslaggever
Toine Rongen te trainen en negen maanden later liep hij de New York Marathon in
vier uur tijd helemaal uit. Leer van zijn ervaringen: de finish op 42.195
meter is dichterbij dan je denkt.

Tekst: Toine Rongen

Tip van Toine: - Zorg dat je voor de wedstrijd twee weken rust neemt en koolhydraatrijk voedsel eet. - Zorg dat je voordat je aan je marathon begint, minstens een keer een loop van dertig kilometer hebt afgelegd. - Blijf voortdurend in beweging om stijve spieren te vermijden.

Acclimatiseren
Donderdag 2 november. 11.30 uur, Schiphol. Drie dagen voor de Big Run stap
ik met vier loopvrienden het vliegtuig in. Mijn renschoenen en loopkleren heb
ik in mijn handbagage gestopt. Stel je voor dat ik mijn bagage in de
vrachtruimte van het vliegtuig kwijtraak. Dan moet ik in New York nog nieuwe
schoenen kopen en ze bovendien ook nog inlopen. Nee, dank je. Verder zorg ik
voor voldoende loopkleding. New York in november kan alle weertypes geven.
Voor de terugreis heb ik slippers meegenomen; een weldaad voor vermoeide,
pijnlijke voeten.
Rond 15.00 uur plaatselijke tijd landen we in New York. Vijf uur later zijn
we ingecheckt in ons hotel. Die avond kunnen we rustig ergens eten en ons
langzaam thuis gaan voelen. We hebben twee volle dagen om te acclimatiseren.
Prima. Van de 1500 Nederlandse deelnemers aan deze New Yorkse marathon zijn
er bosjes die daags voor de Big Run binnenvliegen. Het kan, maar ideaal is
het niet.

Tip van Toine: - Vervoer je hardloopspullen in je handbagage. - Zorg voor hardloopkleding die geschikt is voor verschillende weertypen. - Neem slippers mee voor na de wedstrijd. - Neem de twee dagen de tijd om te acclimatiseren.

Bangmakerij
Vrijdag 3 november, 10.00 uur. In een hal liggen onze rugnummers en andere
data klaar. We sluiten aan bij een aanzwellende rij lopers. Talloze
deelnemers bestuderen tijdschema's, discussiëren over de voor- en nadelen
van een 'negative split' of 'positive split'. Ofwel: Loop je de eerste helft
sneller (positive) of langzamer (negative) dan de laatste helft? Ik kies
voor de middenweg, de gelijkmatige loop. De 'splitters' kijken me verbaasd
aan.

Een routinier beweert dat de eerste klappen zullen vallen op de
Queensborough

Bridge, de brug van Queens naar Manhattan. Een ander slagveld, waarschuwt
hij, vormt de zes kilometer 'vals plat' van First Avenue. Om maar te zwijgen
van de laatste glooiende kilometers in Central Park. Het lukt me niet echt
om me voor deze bangmakerij af te sluiten. Als kort daarop een Italiaan me
per ongeluk aanstoot en ik een pijntje voel in mijn zwakke linkerknie breekt
het angstzweet me uit. Houdt mijn knie straks wel stand?
Ineens wordt de marathon een vijand in plaats van een vriend. Ik besluit om
de volgende keer mijn startgegevens vroeger op te halen. Wij wrongen ons om
10.00 uur de hal binnen om er pas om 13.00 uur uur 'bevrijd' uit te komen.
Sowieso kan je je verslikken in de massaliteit, de grootsheid van deze
grootste renhappening ter wereld.

Tip van Toine: - Haal je startgegevens zo vroeg mogelijk op.

Messcherp
Zondagochtend 5 november. The big day. Vanaf 6.00 uur vertrekken tientallen
bussen naar Staten Island, een uur rijden van de City. Achter de Verrazano
Bridge waar rond 11.00 uur het startsignaal klinkt, ligt het startveld.
Tussen tientallen tenten, honderden toiletten en tienduizenden collega's
neem ik afscheid van mijn hotelmaatjes. Zij vertrekken naar het rode gebied,
ik naar het blauwe. Daar heb ik afgesproken met Arnold Vanderlyde en mijn
andere loopvrienden. Maar als twee uur later een stem via luidsprekers de
lopers nog maar een paar minuten geeft, sta ik volkomen anoniem te
blauwbekken. Zonder mijn vrienden die me tijdens het lopen zouden
fotograferen en me zouden waarschuwen als ik te hard van stapel zou gaan.
'Was dan ook', kanker ik alsmaar tegen mezelf, 'samen de bus in gegaan. Was
toch bij je hotelmaatjes gebleven!'

Hoe dan ook, het voordeel van dit nadeel is dat ik dezelfde krachten moet
aanboren die me er bij mijn solotochten op het Heerderstrand doorheen
sleepten. Ik prent me in dat ik rustig moet starten, dat ik letterlijk elke
drankstop benut om bij te tanken. En dat als ik een krachtreep eet er goed
bij drink. Bij de Halve Marathon in Amsterdam vergat ik dat namelijk en
bonkten er enkele kilometers lang een zware reep op mijn maag. Verder ben ik
er klaar voor. Ik wil het, ik kan het en ik ga er voor. Bij de start om
10.45 uur ben ik als een mes zo scherp.

Tip van Toine: - Verlies je hardloopvrienden niet uit het oog op weg naar de start. - Zorg dat je genoeg vocht tot je neemt. - Drink goed als je een krachtreep eet.

'Give me some power'
Van 10 naar 24 kilometer. Samen met 35 duizend anderen ben ik al ruim een
uur 'on the run'. Het is winderig en guur, maar de straten in Brooklyn en Queens
staan vol met enthousiaste hispanics, orthodoxe joden en Afro-Amerikanen.
Veel lopers hebben hun voornaam op hun shirt gestift. Het publiek blaast ze
in een warme deken vooruit. 'Ooh Anne! You're looking great!' 'Come on,
Richard! You're gonna make it!' Anne en Richard gaan duidelijk zichtbaar
makkelijker en sneller vooruit. Ik kamp net een minuut met lichte pijn in
mijn zij, als ik aan de straatkant een funkband met een blazersorkest
erachter ontdek. Ik krijg het op mijn heupen, loop naar de band, maak
contact met de muzikanten - 'Come on man, give me some power!' - en ga een
tiental seconden volledig uit mijn dak. Honderden Afro-Amerikanen springen
op, juichen en klappen me vol passie toe. 'Ooh man, you're gonna make it,
yeah!' Waoooh! Tegen deze energiestoot kan geen drank of krachtreep op. De
volgende kilometers zweef ik met een vette grijns over het asfalt. En de
pijn in mijn zij is volkomen verdwenen. Als er opnieuw een pijntje of
steekje de kop opsteekt en ik een nieuwe band langs de straat ontwaar,
herhaalt het ritueel zich. Ik stop, maak oogcontact, swing en zing mijn
volgende energieshot bij elkaar. Goede muziek, vooral rock, blijkt mijn loop
enorm te stimuleren. 'I want to break free' (Queen), 'Ready to go'
(Republika), 'Life' (Haddaway), 'Legs' (ZZTop), 'The Summer of '69' (Bryan
Adams), 'Go your own way' (Fleetwood Mac) en veel live-nummers van The
Rolling Stones doen me als een katapult vooruit schieten. Heerlijk.

In een straat klapt het publiek massaal twee keer in de handen waarna armen
gestrekt de lucht ingaan, begeleid door de Yeah-kreet! Ik doe direct mee.
Wat een heerlijke krachtbeweging. Probeer het uit! Kietelt het niet geest en
lichaam? Sowieso is het genieten geblazen. Negen maanden lang heb ik hier
naar toe gewerkt en nu overtreft deze marathon mijn stoutste verwachtingen.

Tip van Toine: - Schrijf je naam op je shirt, zodat het publiek je kan aanmoedigen. - Zorg dat je het publiek op je hand lrijgt, het enthousiasme van het publiek werkt beter dan een energiereep. - Stel je eigen Ren Top Tien Samen en speel die af tijdens het lopen.

Zalig
Van 24 naar 30 kilometer. First Avenue, Manhattan. De rennende massa deint
tussen de wolkenkrabbers door. Een uniek beeld. Als ik tussen de
toeschouwers een plukje UNOX-mutsen ontdek, ren ik er op af, brul 'Holland,
Holland', gevolgd door de dijenkletser 'Olé, olé, olé, olé'. Prompt flitsen
enkele camera's. Een vrouw uit Gouda krast haar telefoonnummer op mijn arm.
Behalve dat deze actie nu mijn plakboek verrijkt, heeft het een zalig
effect. Want de spieren begonnen stram aan te voelen maar nu loop ik weer
soepel door. Richting de wijk waar zich normaal gesproken geen mens veilig
voelt.

Genotsmiddel
Van 30 naar 37 kilometer. The Bronx, althans dat deel waardoor wij rennen,
is
deze dag een oase. Vooral als de zonnestralen door de wolken breken en het
publiek en de lopers letterlijk in het zonnetje zetten. Ik inhaleer de lucht
als een puur genotsmiddel. Ineens verschijnt het beeld van de 84-jarige
ideale ik, eerder gevisualiseerd op het Heerderstrand. Wat een kracht put ik
uit mijn ideale toekomst. Kracht die ik nu overigens hard nodig heb. Want de
kilometers terug naar Manhattan en door het grijze Harlem zijn het zwaarst
tot nu toe. Ik check weer eens mijn loop, mijn ademhaling, drink wat water
en prepareer me op het laatste stuk, door Central Park.

Tip van Toine: - Visualiseer je resultaten en toekomtsidealen. Dat geeft extra kracht en doorzettingsvermogen.

High-five
Van 37 kilometer naar 42 plus. Central Park bestaat uit gemene heuveltjes.
Ik herinner me de lessen die ik in het Amsterdamse Bos heb gekregen. Ik ga met
kleine pasjes heuvelop en neem lange passen als ik weer afdaal.
Hoewel om me heen lopers diep lijden, word ik weer de oude. Ik zet zelfs nog
aan, passeer voortdurend lopers, deel high-fives uit aan het publiek en ben
nog lang niet uitgeput als ik de finish volgens mijn waarneming in vier uur
en acht minuten passeer. Bruto weliswaar. Daar moeten nog circa tien minuten
afgaan, de tijd tussen het officiële startsignaal en het moment dat ik met
de chip aan mijn schoenveters over de startlijn stapte. Kortom: Ik finishte
onder de magische vier uur. Precies zoals gepland. Maar ik onderbreek mijn
privéfeestje als ik via internet mijn officiële tijd binnenkrijg. Bruto:
4.10. Netto: 4.06. 'Dat kan niet!' brul ik tegen mijn hotelmaatjes. 'Ik eis
een recount.'

Kort hierop spreek ik telefonisch met mijn trainer Maarten Koeman, die zelf
de New York Marathon vier maal uitliep, ondanks zijn taaislijmziekte. Een
absolute topprestatie. Door een terugval in zijn ziekte moest Maarten echter
deze marathon laten schieten. Vanuit zijn Amstelveense flat heeft hij alles
via televisie en internet gevolgd.
'Dit is geen marathon om een snelle tijd te lopen,' zegt hij me. 'Daarvoor
ishet te druk en het parcours te heuvelachtig. Dit is een marathon om te
genieten van het enthousiaste publiek, van het uitzicht en vooral om te
ervaren, om tot in je tenen te voelen hoe leuk zoiets eenvoudigs als
hardlopen kan zijn. En daarin ben jij, dacht ik, geslaagd. Gefeliciteerd!'

Tip van Toine: - Neem kleine passen als de weg stijgt. En laat bij een afdaling de zwaartekracht het werk doen. - Zorg voor een hotelkamer met een bad, zodat je na afloop je vermoeide spieren extra kunt verwennen.